پژوهشگران دانشگاه تهران در یک کاوش باستان‌شناسی تازه، موفق به شناسایی تصویری شدند که بر اساس مستندات تاریخی و باستان شناختی، چهره یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی است. به گزارش روابط عمومی دانشگاه تهران، نتایج این کاوش‌ها که با سرپرستی دکتر میثم لباف خانیکی، عضو هیئت علمی گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران انجام شده، در قالب مقاله‌ای با عنوان«آخرین تصویر از آخرین پادشاه» در مجله «East and West» انتشار یافته‌.

دکتر میثم لباف خانیکی که سرپرستی این کاوش را برعهده داشته‌است، درباره اهمیت این کشف اظهار کرد: «در کاوش‌های اخیر آتشکده بازه هور در شمال شرق ایران، پانلی گچبری متعلق به اواخر دوره ساسانی کشف شد که تنها بخش پایینی آن باقی مانده است. این پانل که در اتاق ورودی آتشکده نصب بوده، تصویر چهار شخصیت را نشان می‌دهد: یک فرد نشسته در سمت راست و سه فرد ایستاده در مقابل او. ویژگی‌های کفش، شلوار و تزئینات فرد نشسته، که با نشانه‌های پادشاهی ساسانی مطابقت دارد، او را از دیگران متمایز می‌کند.» وی افزود: «بر اساس شواهد باستان‌شناسی (کشف قطعاتی از گچبری تاج پادشاه ساسانی، ناتمام ماندن گچبری، پنهان شدن پانل در پشت دیوار خشتی) و منابع تاریخی (گزارش فتوح‌البلدان از آخرین روزهای یزدگرد سوم در خراسان)، این احتمال وجود دارد که شخصیت نشسته بر تخت، یزدگرد سوم، واپسین شاهنشاه ساسانی باشد که به این آتشکده (که احتمالاً همان آذر برزین مهر است) پناه آورده و روزهای پایانی عمر را در آن گذرانده‌است.»

گفتنی است آتشکدۀ بازه هور، در ۷۰ کیلومتری جنوب مشهد و در مسیر یکی از مهمترین راه‌های باستانی ایران قرار دارد که خراسان را به سیستان و کرمان و بخش‌های مرکزی فلات ایران مرتبط می‌کرد. کاوش‌های باستان‌شناسی دانشگاه تهران که از سال ۱۳۹۲ به مدت ۸ فصل و به سرپرستی دکتر میثم لباف خانیکی در این محوطه باستانی دنبال شد، منجر به کشف آتشکدۀ بزرگی از دورۀ ساسانی گردید که سراسر فضای داخلی آن مزین به گچ‌بری‌های نفیس و نقاشی‌های دیواری بوده‌است. نتایج مطالعات باستان‌شناسی در آتشکدۀ بازه هور نشان داد که این مجموعۀ معماری در اواخر دورۀ اشکانی تأسیس شده و تا قرون ابتدایی دوران اسلامی به حیات خود ادامه داده است. مضمون تعداد قابل توجهی از دیوارنوشته‌های فارسی میانه، که از فضاهای داخلی این بنا یافت شده است، ناظر بر اهمیت تاریخی این آتشکده و مراجعه افراد متعددی به این مجموعۀ معماری می‌باشد. به نظر می‌رسد وقوع زلزله‌ای سهمگین در اواخر قرن سوم یا اوایل قرن چهارم هجری، منجر به ویرانی و ترک این آتشکدۀ مهم شده‌باشد.